bam, weer 3 kilo kwijt. gaat lekker. wil niet meer afvallen, maar ik heb totaal geen eetlust off levenslust meer over. voelt alsof ik kapot ben van binnen.geloof me, voelt niet goed. enige medicijn is iets wat ik niet meer mag hebben en niet meer naar mag verlangen. ik wil het zo graag maar het werkt niet meer. jij bent anders. je bent veranderd. je bent niet meer dezelfde. ik ben niet meer belangrijk voor je. of tenminste, dat zeg jij. ik weet niet meer wat ik moet geloven. ik voel niet veel meer, alleen de pijn die achterblijft als ik je even heb gezien en je weer afscheid hebt genomen. dat ik alleen in bed lig op zaterdagavond met een dronken kop en zondagochtend wakker word en jou niet meer naast me zie liggen. die kleine dingen breken mn hart weer opnieuw en het is elke week hetzelfde. waarom kun je niet laten merken dat je me mist? als je me niet mist dan betekent dat ook genoeg voormij. dan heb ik niet de indruk achtergelaten die ik dacht achtergelaten te hebben. dan betekent dat twee weggegooide jaren. al die mooie herinneringen worden dan kats het raam uit gegooid bij de gedachte dat het je nu niets meer doet.
ik wil niet meer naar je verlangen, niet meer van je houden, niet meer een tinteling door mn lijf voelen gaan elke keer als je me aankijkt, aanraakt of zoent. zelfs van een sms van je kan ik al een hele goede dag hebben. wat jij zegt tegen me of juist niet zegt maakt mijn dag. ik kan er niet meer tegen. ik wil niet iemand aanbidden die me zoveel pijn doet. dat is oneerlijk tegenover mezelf, maar ik ben de gene die er iets aan kan doen en ik doe het niet.
ik wil van dit gevoel af, zonder je kwijt te raken. als dat mogelijk zou zijn, dan zou het zo simpel zijn..